Członkowie komisji szczegółowo zapoznali się z powodami i racjami, które skłoniły wrocławską mecenas do złożenia skargi na bezczynność prezydenta. W efekcie przeprowadzonej w urzędzie kontroli uznali skargę prawniczki za w pełni zasadną. Pięciostronicowy protokół, który jest efektem tych działań, to przerażający dowód urzędniczego lekceważenia prawa, braku profesjonalizmu, arogancji, a także dworskich reguł, które obowiązują w legnickim magistracie.

Wszystko zaczęło się od odmowy udzielenia wrocławskiej prawniczce informacji o kosztach obsługi prawnej legnickiego urzędu. Już ten fakt oznaczał naruszenie prawa, a zwłaszcza ustawy o dostępie obywateli do informacji publicznej (szczegóły opisałem w felietonie „Tajne przez bezprawne” zarzucając legnickim urzędnikom: „bałagan, niekompetencję, nieznajomość prawa, arogancję i pochodzące z innej epoki zamiłowanie do urzędowych tajemnic”).

Jakby tego było mało, pismo z odmową było ewidentną urzędniczą wpadką - nie spełniało bowiem elementarnych wymogów decyzji administracyjnej, a zatem wykluczało możliwość jej zaskarżenia. Porzucając już skomplikowany język prawa, pismo to miało wartość makulatury i sprowadzało się do nieuprawnionego odesłania prawniczki na drzewo, albo powiedzenia jej „całuj psa w nos”. Mówiąc wprost – niby było, ale jakby go… nie było! Stąd skarga na bezczynność złożona zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego.

Najciekawsze było potem. Otóż cała armia urzędników (radca prawny, sekretarz miasta, zastępca skarbnika i dyrektor od organizacji i kontroli) robiła wszystko, by sprawę zamieść pod dywan. Musieli zatem dowodzić, że czarne jest białe, ziemia płaska, a prawo nie jest regulowane ustawami, ale ich własnym widzimisię i wygodą. Czym dowiedli, że w Legnicy skarga na bezczynność prezydenta to więcej niż prowokacja, a niemal zbrodnia. Dworzanie robili zatem co mogli, by nie dopuścić do takiej zniewagi. Woleli wyjść na ignorantów, niż zawieść swego pana. Skutki są żałosne.

Wystarczy parę cytatów z protokołu, by się o tym przekonać. „Rozpatrywana skarga ukazuje ignorancję z zakresie stosowania prawa przez urzędników zajmujących się sprawą”, a osoby zajmujące się nią „nie respektują podstawowych zasad postępowania administracyjnego”. Okazało się, że w tej drobnej przecież sprawie „z czternastu zasad postępowania administracyjnego, aż siedem zostało naruszonych”. W innych fragmentach przeczytamy także o „rażącym naruszeniu prawa” przez urzędników,  o radcy prawnym urzędu, który „wystąpił w roli sędziego we własnej sprawie”, o świadomym wprowadzeniu w błąd przewodniczącego rady, etc.

Bardzo znamienny jest jeden z końcowych i ogólnych wniosków miejskich rewizorów. Sprowadza się on do tezy, że legnicki urząd jest nieprzyjazny, a wręcz wrogi obywatelom. Woli bowiem ich spławiać, niż pozytywnie załatwiać ich sprawy, nie stosując się nawet do kodeksu etycznego, który sam uchwalił. Niestety, to obyczaj arogancki, ale łatwy i zazwyczaj skuteczny. Nie każdy petent jest bowiem prawnikiem, a nie każda mecenas - krwiożerczą piranią.

Tak czy inaczej, rewizorzy zrobili, co do nich należało. Teraz urzędniczy pasztet będzie przystawką, którą podadzą na najbliższej sesji rady miejskiej. Smacznego.